UDDEL – Maandag 3 januari 1966 was een gewichtig moment voor Marinus van Kolk, hij meldde zich aan als lid van muziekvereniging Juliana in Uddel. Hij werd hartelijk verwelkomd in de oude barak door Drees van Riek en Leendert van Reeuwijk, die uiteraard werd aangesproken met meneer Van Reeuwijk.
Marinus bezocht de uitvoeringen van Juliana en genoot van de muziek en het toneelstuk, dat toen nog na de pauze werd opgevoerd. In gedachten zag hij zich daar al tussen zitten en zijn deuntje meeblazen. Op 3 januari 1966 was er dus dat moment. “Er werd besloten dat ik piston zou gaan spelen. Er was een instrument, het oude, gedeukte, instrument van Jan van Teun, en de opleiding nam een aanvang met etude nummer 1 van de totaal 214 uit de hand geschreven methode van Van Reeuwijk”.
Van Reeuwijk verzorgde ook de opleiding van de nieuwe leerlingen. “Hij was streng en had ongelooflijk veel muziekkennis. Hij begon de repetities altijd met hetzelfde koraal, psalm 134, en hij werd nooit moe om uit te leggen dat woorden met een diepe betekenis omgezet moeten worden in dito muziek”. Van Reeuwijk kwam met de bus en at dan bij Albert en Heintje de Vries. De koffie in de pauze voor de dirigent werd gehaald bij Jouk Koetsier. “De muzikanten aten leverworst, daar werd de toon beter van”.
Van Reeuwijk was gek met ‘zijn jongens’ zoals hij ze noemde. Maar er komt altijd een moment dat men afscheid neemt van een dirigent. Marinus noemde alle namen van de dirigenten die op ‘op de bok’ gestaan hebben bij Juliana. Met de huidige dirigent, Dethmer Jan van Heerde, die in 2009 is gekomen, zijn dat elf dirigenten. Waaronder Dries Harshagen, die de ‘Koning der marsen’ werd genoemd.
In de zestig jaar dat Marinus lid was heeft hij ook bestuursfuncties bekleed. Hij was de opvolger van Jan van de Zande als algemeen adjunct, met o.a. Hein Vos, Dirk Vermeer, Albert de Vries en Dick Koetsier. “Algemeen adjunct was wel een functie die bij mij paste. Nieuwe initiatieven helpen ontwikkelen en niet op een afstand staan bij acties. Want daarvoor hoef je niet in een bestuur te zitten”. Marinus is ook één jaar voorzitter geweest van Juliana. Door dat hij verhuisde met zijn gezin naar Assen in 1990, was dat dus maar kort. Hij werd tot erelid benoemd. Maar hij bleef de ontwikkelingen bij Juliana op de voet volgen en na zijn terugkeer uit Drenthe werd hij weer lid van Juliana. Bij zijn terugkeer vertrok de dirigent, Peter Smits en stopte Jan de Vries als voorzitter. Maar, zo benadrukte de huidige voorzitter, Ida van der Plas, in haar toespraak tijdens de huldiging op 25 april jl., dat had niets met terugkomst van Marinus te maken.
Als je zestig jaar lid bent van Juliana, en je bent dan nu ook het oudste lid, in leeftijd, dan kun je veel verhalen vertellen, over up’s en down’s bij de vereniging. “Natuurlijk zijn er down’s geweest, er zijn dierbaren ontvallen en als oudste lid ken je daar de meesten van. De koralen of de koraalcomposities zoals Deep Harmony, As the Deer, The Little Prayer, hebben troost geboden. Zij zijn met ere lid geweest en wij gedenken ze met respect”.
“Prachtige dingen hebben we mogen beleven in al die zestig jaar. Ik ga ze niet noemen. Staan ze niet beschreven in het Jubileumboek; op de site; in de Heraut en niet te vergeten op uddel.info.? Als ze bij Juliana iets in hun kop hebben, dan hebben ze het niet in hun kont. Voorbeeld: We waren op 25 april jl. getuige van het Nije Talentenorkest, een drumband, een fanfare en drie jubilarissen. Dat werd in één compositie gegoten en het lukte. Vanaf de trus tot de jus”. En daar bovenop moest er in het diepst geheim voor Peter Bronkhorst nog een serenade geregeld worden ter ere van zijn Koninklijke Onderscheiding. En daarover gesproken; Marinus zelf mocht de donderdag voorafgaande een serenade ontvangen op zijn 80e verjaardag. Geregeld aan de tafel waar hij nota ben zelf bij zat…
“Ik wil het niet romantiseren, zegt Marinus, er gebeurt natuurlijk van alles. Maar mijn grootste fascinatie zit in de mensen. Ik ben daar trots op. Het is een interessante mix van jonge en oudere mensen bij Juliana. Het is er dan ook nooit saai. Saaiheid hoort niet bij muzikanten. Ze kunnen allemaal muzieklezen en ze leren om naar elkaar te luisteren, anders komt er niets van terecht”.
Naast het terugkijken stelden we Marinus ook de vraag: Heb je nog iets wat je zou willen meegeven voor de toekomst? “Het liefst een nieuw instrumentarium, misschien krijgt iemand een idee bij het lezen van dit artikel, zegt Marinus. Maar verder niet iets specifieks. We werken met een visie, die niet in beton is gegoten. Geen wet van Meden en Perzen. Juliana gaat met de tijd mee, maar gooit haar kernwaarden niet overboord. De vereniging heeft een enorm potentieel aan unieke mensen met een enorme kennis en vaardigheden, en dan kan er veel. De kunst is om er wel voor te waken dat het niet teveel wordt. Maar dat zal vast goedkomen”.
Nog een oproep van Marinus: “Kom en overtuig je en maak kennis met de innovators, vooruitdenkers, bestuurders, werkers, heel harde en stille werkers, bedachtzame mensen, flapuiten, zekerheidszoekers en durfallen! Geen snordrukkers!”
Op 25 april jl. is Marinus van de Kolk gehuldigd in het bijzijn van zijn vrouw Alie ; dochter Berthilde en Nynke en Jarno en Tjibbe en allen die hem dierbaar zijn. Hij kreeg bloemen en een oorkonde met de versierselen die horen bij een 60-jarig jubileum. Maar de voorzitter had nog een bijzonder cadeau voor Marinus, een muziekstuk naar zijn keuze, dat op een volgend concert zal worden uitgevoerd.
Ida van der Plas overhandigde Marinus het cadeau met de woorden: “Ook voor jou geldt dat muziek meer kan zeggen dan duizend woorden. Samen muziek maken in alle stemmingen die het leven kan bieden, hebben ook voor jou grote waarde. Muziek geeft troost als iets kostbaars, kwetsbaar blijkt te zijn. En muziek verbindt als we samen iets te vieren hebben”.
